Been there for 3 days and 2 nights with Yan-Yan; our first trip together outside the country. Bi-chan would have been with us if he didn't forget that he needs a passport to get out of the country. Too bad. Pero okay lang, Lianne would have become a third wheel, most of the chairs kasi pangdalawahan lang.
Sobrang daming experience! Panalo lalo na si Yan-Yan:
1. When we arrived at Hongkong International Airport, sinira ng Hongkong Express ang Luggage niya. HAHA. We want to complain sana and asked for Airline Staff pero they keep on referring us to the wrong persons for 3 times. Hanggang sa huli, sinabihan na lang kami na:
Chinese Hottie Hongkong Airport Staff: Please just complain at the website.
US: WHAT?!! $$#%@%@!%!#%%
Xan-Xan: Tara na, we'll be late. We need to find Holiday tours or else maiiwan tayo dito!
Yan-Yan: Wala ng gulong ang luggage ko! Mukha akong Tanga!
Then we went to the Holiday Tour counter A11. We met our tour guide Dennis Wong. Akala namin hot siya, pero di. Tandaers na. Unlike kila Patricia and Astrud, bata ang tou guide nila. There, we were given all the things we should have like the vouchers, mcdo coupons etc. Ang compulsary trip lang namin ay iyong HongKong island tour. May ini-offer samin na Hongkong Night tour at Victoria Peak saka Ocean Park Trip. We decided na wag na lang mag-avail and discover Hongkong on our own.
Oh by the way, napakascrunchy ng mga tao dun especially sa Immigration. Hindi sila warm unlike us Filipinos. They don't smile that often! Mga flight stewardess lang ata marunong! Tsk.
Stayed at BP International Hotel, Austin Street, Kowloon Part of Hongkong. Okay naman ang reception. They even gave us tips where to exchange money, nearest MTR station (MRT). Nakakainis lang at nakalimutan nila ituro kung saan dapat kumain! Damn. We walked around for almost 2 hours. We ended up eating sa tapat ng hotel. Ang mahal grabe. Their noodles cost $26 then a can of sprite costs $15!
After eating, we went back to the hotel so get some rest. We slept for almost two hours. At dahil nanghinayang kami na matutulog lang kami sa hongkong, we decided to go to the night market. Daming tourist dun! Mostly Caucasians. Di namin kami bibili ng kahit ano since di kami nagpunta ng hongkong to shop, so tingin-tingin lang kami. HAHA. Then may nakita kaming street na halos sex toys ang tinda. Tapos sa gilid pa siya ng isang temple! Weird sobra. Dami ding PDA. French kissing, butt touching etc sa paligid. Moslty, teens iyong nag-pPDA. Wala silang pakialam if someone's watching them. Then we went to the temple and since it is already 10 pm ata, sarado na. May nakakatakot na part kasi may gang ata. Men with super daming tattoo with a girl na ang skimpy ng damit. After few picture -taking, umalis kami.
Puro lakad ang ginawa namin until we reached the Jade Market. Sarado na din. We will visit na lang tomorrow because Mom wants us to buy her one.
Pag-uwi, nadaanan namin iyong Yau Mai Tei market na medyo malinis. We've seen 2 policemen also na may kasamang k9.
Then nadaanan din namin iyong parang medyo red light district nila. Daming hotgirls na nakapost sa mga doors and of course, daming guys outside.
finally, we were back at the hotel. :D
Tuesday, March 24, 2009
Tuesday, March 3, 2009
Absences
Gosh, I have to be serious na with my studies. This is my worst semester talaga. I failed my first exam in 162: 51/100. Tapos super dami ko ng absences almost lahat ng subjects ko (except 162). Hindi ko alam kung bakit ako biglang tinamad mag-aral.
JS Studies = 1
Anthro = 3
Psych 155 = 4 (Major pa siya. Tsk)
Chinese 10-11 = 5 and counting.
Super di na ako nag-aaral ng mabuti. I tend to procastinate things tapos mag-cracram ako. Rarr. Kanina di ako pumasok ng JS and Anthro sa sobrang puyat sa pag-cram ng film review sa psych 155 na irerevise ko pa. Kaasar. I should study Chinese since may exam tomorrow pero tinatamad pa ako.
I hate my schedule pa. Lesson learned: di na ako kukuha ng 5:30-7:00 pm na class! Never ever!
Hay. 1 month na lang to go para bumawi. O_o
JS Studies = 1
Anthro = 3
Psych 155 = 4 (Major pa siya. Tsk)
Chinese 10-11 = 5 and counting.
Super di na ako nag-aaral ng mabuti. I tend to procastinate things tapos mag-cracram ako. Rarr. Kanina di ako pumasok ng JS and Anthro sa sobrang puyat sa pag-cram ng film review sa psych 155 na irerevise ko pa. Kaasar. I should study Chinese since may exam tomorrow pero tinatamad pa ako.
I hate my schedule pa. Lesson learned: di na ako kukuha ng 5:30-7:00 pm na class! Never ever!
Hay. 1 month na lang to go para bumawi. O_o
Sunday, March 1, 2009
Forgive. But I won't forget.
Well, kakauwi ko lang from "there". *sigh*.. I am really tired, of everything. I can really feel death's presence right now. Right here beside me. Chasing me everyday. Sadly, he still don't heed my deathwishes.
Anyway, I'm completely lost right now. Everything seems to be blurry and confusing. Wala lang. Sobrang nakakapagod na. Sobrang sakit na nang katawan ko, nang utak ko, nang mata ko, nang dibdib ko, nang lahat. Sobrang sawa na'ko sa mga nangyayari sa buhay ko. Lagi na lang ako yung kawawa sa huli. Do I deserve this? Hay..
Hindi ako makapaniwala na umiyak ako sa van kanina pauwi. Buti na lang madilim. Wala sigurong nakakita kasi nagkukunwaring tulog ako. Wala lang. Kahit anong pigil ko sa sarili ko, talagang lumalabas eh. Mahal na mahal ko kasi siya. Hanggang sa huli, minahal ko siya. Hanggang sa huli nagbigay pa din ako ng pagkakataon para maipagpatuloy namin. Hanggang sa huli iniiyakan ko pa din siya. Hanggang sa huli, nagawa ko pa din siya patawarin. Kaso sa huli naawa na'ko sa sarili ko. Sa sobrang pagmamahal ko sa kanya, nakalimutan ko na alagaan sarili ko. Hindi na'ko nakakakain, nakakatulog, at nakakapag-aral ng maayos. Hindi na'ko nakakapagenjoy sa kahit na anong bagay dahil sa tuwing may gagawin ako ay naiisip ko siya at bigla nanaman akong nalulungkot. Sobrang dami na palang naaapektuhan. Masyado ko siyang minahal sapagkat umaasa ako na balang araw ay magagawa na din niya ako pahalagahan. Kaso hindi. Sobrang hindi ko na kinaya. I tortured myself so badly. Pero hindi ako nagsisisi at nakilala ko siya. Marami naman akong natutunan sa kanya. Sumaya din ako. Akala ko nga kami na.
Anyway, puputulin ko muna dito. Hindi ko kasi mapigilan na hindi maiyak habang sinusulat ito. Pero nakakagaan din pala talaga ng loob kapag nilalabas sa ganitong paraan. Madami akong narerealize.
I also remembered this line of Celine from Star Ocean: "Do what you need to do but I don't think it'll be of much worth in the end.". I forgot what exactly the last part is but it was something like that.
Goodnight.
You didn't give me the chancew of saving everything. What you did was an emotional blackmail - gusto mong habulin kita within 30 minutes. But you know na may trabaho ako at kapag iniwan ko iyon, I can be reprimanded or even be fired by the boss. I'm a new in the company that's why I should set a good impression. I invited you to watch me working. I begged for your hug. I asked you to please stay, na sana tayo pa.
Siguro nga masyado pa akong busy - academics, organization, work and you. I just don't understand why you keep on thinking things which are not true in the first place. You don't fully trust me that I am very loyal to you.
Well. This is life.
Akala ko rin naman tayo na. Pero you chose to break our relationship. You are tired, very tired and so I am pero at the back of my mind, kaya naman.
I wish you happiness.
I will continue on loving you from a distance.
You will always be my hubby and I will be your wifey, forever.
Anyway, I'm completely lost right now. Everything seems to be blurry and confusing. Wala lang. Sobrang nakakapagod na. Sobrang sakit na nang katawan ko, nang utak ko, nang mata ko, nang dibdib ko, nang lahat. Sobrang sawa na'ko sa mga nangyayari sa buhay ko. Lagi na lang ako yung kawawa sa huli. Do I deserve this? Hay..
Hindi ako makapaniwala na umiyak ako sa van kanina pauwi. Buti na lang madilim. Wala sigurong nakakita kasi nagkukunwaring tulog ako. Wala lang. Kahit anong pigil ko sa sarili ko, talagang lumalabas eh. Mahal na mahal ko kasi siya. Hanggang sa huli, minahal ko siya. Hanggang sa huli nagbigay pa din ako ng pagkakataon para maipagpatuloy namin. Hanggang sa huli iniiyakan ko pa din siya. Hanggang sa huli, nagawa ko pa din siya patawarin. Kaso sa huli naawa na'ko sa sarili ko. Sa sobrang pagmamahal ko sa kanya, nakalimutan ko na alagaan sarili ko. Hindi na'ko nakakakain, nakakatulog, at nakakapag-aral ng maayos. Hindi na'ko nakakapagenjoy sa kahit na anong bagay dahil sa tuwing may gagawin ako ay naiisip ko siya at bigla nanaman akong nalulungkot. Sobrang dami na palang naaapektuhan. Masyado ko siyang minahal sapagkat umaasa ako na balang araw ay magagawa na din niya ako pahalagahan. Kaso hindi. Sobrang hindi ko na kinaya. I tortured myself so badly. Pero hindi ako nagsisisi at nakilala ko siya. Marami naman akong natutunan sa kanya. Sumaya din ako. Akala ko nga kami na.
Anyway, puputulin ko muna dito. Hindi ko kasi mapigilan na hindi maiyak habang sinusulat ito. Pero nakakagaan din pala talaga ng loob kapag nilalabas sa ganitong paraan. Madami akong narerealize.
I also remembered this line of Celine from Star Ocean: "Do what you need to do but I don't think it'll be of much worth in the end.". I forgot what exactly the last part is but it was something like that.
Goodnight.
You didn't give me the chancew of saving everything. What you did was an emotional blackmail - gusto mong habulin kita within 30 minutes. But you know na may trabaho ako at kapag iniwan ko iyon, I can be reprimanded or even be fired by the boss. I'm a new in the company that's why I should set a good impression. I invited you to watch me working. I begged for your hug. I asked you to please stay, na sana tayo pa.
Siguro nga masyado pa akong busy - academics, organization, work and you. I just don't understand why you keep on thinking things which are not true in the first place. You don't fully trust me that I am very loyal to you.
Well. This is life.
Akala ko rin naman tayo na. Pero you chose to break our relationship. You are tired, very tired and so I am pero at the back of my mind, kaya naman.
I wish you happiness.
I will continue on loving you from a distance.
You will always be my hubby and I will be your wifey, forever.
Subscribe to:
Posts (Atom)